We zitten nu op ons privédakterras in Jangshou. Het is half negen in de ochtend en een aangename temperatuur. Tijd om eens een update te geven. We hadden verwacht dat we vaker zouden schrijven omdat we een computer bij ons hebben, maar het komt er gewoon niet van. De afgelopen twee weken zijn omgevlogen. Veel dingen gedaan, gezien en meegemaakt.

We waren gebleven in Wuzhou. Een gezellig, overzichtelijk stad die één grote markt is. De huizen hebben de mooiste gevels met Franse balkonnetje en niet-Chinese bouwstijlen. Op enkele na, zijn ze allemaal vervallen. Wat moet het ooit mooi zijn geweest! Wuzhou is een leuke stad om in rond te wandelen. Dé attractie, de tempel van de Drakenmoeder, was een groot tempelcomplex met een gouden beeld (het is China dus uiteraard nep...) van 38 meter van de Drakenmoeder. Nee, knap was ze niet, we vonden het maar een draak van een Moeder.

China is een land van tegenstellingen. Aan de ene kant luxe winkelstraten met grote winkels voor de rijke Chinees en twee straten verderop de winkels voor de gewone Chinees. Opvallend is dat de winkels voor de gewone Chinees gegroepeerd zijn naar soort. Eerst tien ‘Gamma’s’, dan tien vogelverkopers, vervolgens tien schoenwinkels etc. Winkel is een groot woord. Eigenlijk zijn het woonhuizen met een winkelruimte eraan vast. Garagedeuren sluiten de boel af. Sommige wensen wonen min of meer in het winkelgedeelte. Bij het avondeten wordt de brander en de wok tevoorschijn gehaald en wordt er voor de winkel gekookt.

Over het algemeen gaat het eten bestellen in restaurants prima. We hebben een woordenlijst en we lopen vaak rond en wijzen iets aan. In Wuzhou hadden we de specialiteit van de kok gevraagd. Toen we het kregen vroegen we ons af wat het was. In het boekje werden twee woorden aangewezen: het eerste deel van varkensvlees en het tweede deel van rattenvlees!! Het was een geruststelling dat het smaakte naar varken! De Engelse vertaling van het Chinees (lang leve Google translate) hielp ons ook niet verder. “Want” zei ons niets. We hebben gezegd dat we het lekker vonden, was het in zekere zin ook, maar de gedachte…

Grappig om te zien dat ze overal geseald servies hebben. In één pakketje zitten een bordje, kommetje, sausbakje, lepel, theekopje en een glaasje. De stokken zijn apart verpakt. Nu hoeven de Chinezen niet meer met de thee of bier alles schoon te maken. Na gebruik gaat het in blauwe bakken en gaat het naar de afwasfabriek.

Na drie dagen Wuzhou de bus gepakt naar Guiping. Bussen tussen de grote steden zijn hier over het algemeen behoorlijk luxe. Goede stoelen die naar achter kunnen, werkende gordels, flesje water en entertainment. We hebben zelfs al Amerikaanse films gehad!

Guiping is een relatief kleine stad (iets minder dan een half miljoen inwoners). Het doet meteen een stuk kleiner aan.Op het centrale plein werd van het weekend genoten. Voor de kinderen volop vertier. Zo werden er rollerskates en skeelers verhuurd. De kleintjes konden zich vermaken met kleine kiezels en water. De spullen lagen op een stuk plastic uitgespreid. Hier en daar waren visjes in een badje zodat ze konden vissen met een schepnetje. Iets verderop werd door de mannen een echte viswedstrijd gehouden in het meertje. Alles onder het genot (niet dus) van een live zanggroep die op vol volume op de luidspreker stonden. Niet echt een rustige plek. Wel gezellig.

We hebben ook maar een plekje opgezocht bij de plaatselijk tennisvereniging. Genoten van wat te eten, biertjes en de relatieve rust (het blijft China). Terwijl de ouders aan het kaarten en mayongen waren, speelden de kinderen met zijn allen. Glijden over de granieten trappen en samen een hagedis achtervolgen. Na de achtervolging kwam een schattig uitziend meisje triomfantelijk aangelopen met een halve hagedis op een tandenstoker. Hopelijk heeft het beestje niet te veel hoeven lijden, maar we vrezen het ergste.

Zondag 17 april wilden we naar Dragon Pool National Forest & Park. We zouden een bus moeten pakken naar Jiantiancun en het laatste stuk met een motor moeten gaan. Voor 2 RMB zaten we in de bus die waarschijnlijk de goede richting uitging. We hadden geen Chinese tekens om te laten zien, dus ze moesten het doen met onze Chinese uitspraak. En die is niet goed blijkt keer op keer. Na een ritje van een paar minuten moesten we alweer uitstappen. Het leek alsof ze ons dirigeerden naar een motor. Dat kon toch nog niet? Maar al gauw bleek dat iedereen uitstapte en begon te lopen. Wat bleek, we moesten de brug over lopen omdat er aan werd gewerkt. Aan de andere kant konden we op een andere bus stappen die verder reed. De dame van de eerste bus probeerde het ons uit te leggen, maar dat kwam niet helemaal door. Soms weet je echt niet wat ze je duidelijk willen maken.

Na een kilometer of tien werden we uit de bus gezet bij de toegangsweg naar het Park. Volgens de reisgids zouden er motortaxi’s zijn. We hebben een motor gezien, maar de bestuurder lag half te pitten op een bank, dus dat schoot niet op. We zijn maar gaan lopen richting de bergen. Het was een doorgaande dorpsweg met hier en daar wat huizen. Er waren voornamelijk rijstvelden die aangeplant werden. Met de jonge plantjes in de hand stonden de dames tot de helft van hun kuiten in het modderwater. De jonge plantjes (die eruit zien als vijf grassprieten) werden er stuk voor stuk ingegooid. Deze techniek leek een stuk sneller te gaan dan het één voor één planten. Het is in ieder geval beter voor de rug! Voordat er kan worden geplant wordt het veld bewerkt. Of met een waterbuffel of een soort van motorische kruiwagen met kleine schoepen aan de wielen. Geweldig mooi plaatje als de rijst is geplant, een licht glooiend fel groen landschap.

Na een kilometer of vier en talloze foto’s stopte er een auto. Het was een jongedame die we al twee keer eerder voorbij hebben zien komen. Ze vroeg ons af we naar de Shan wilden en of we een lift wilden. Het was eerder een gebaren, want ze sprak zeer beperkt Engels. We wilden graag een lift de laatste kilometers. Het waren nog zeker vijf kilometer, waarvan de laatste een aardig eindje omhoog.

Bij de ingang hebben we haar bedankt. Ze lachte en zwaaide, en weg was ze. Stonden we op een lege parkeerplaats van het park. We snapten er niets van, het was zondag en er was geen kip. Maar het was wel open en al gauw kwam er een Engels sprekende medewerker naar ons toe. We wilden gaan wandelen, maar het was naar de top schijnbaar 13 kilometer. Maar geen nood, er waren een soort van golfkarretjes voor 12 personen waarin we rond gereden konden worden. De chauffeur werd opgeroepen en nog geen vijf minuten later waren we op pad. Gelukkig hoefden we niet te wachten tot alle plaatsen bezet waren.

Het park wordt ook wel de longen van Zuid-China genoemd. Het zou ziektes verhelpen, zelfs beweerdelijk longkanker. Misschien moeten ze eens stil staan bij de rotzooi die ze uitstoten met de industrie en het verkeer, en stoppen met roken. Het park is een groot bos op een aantal bergen. Mooi om te zien. Het rook er lekker fris en soms zoet en het was erg schoon. Er werd op verschillende plaatsen gestopt om foto’s te maken. De Chinezen verzinnen voor veel dingen een bijnaam, dus we hebben naar de Eagle Rock en de Draakvallei gekeken. Je moet af en toe wel een beetje fantasie hebben. Op een gegeven moment stopten we omdat er apen (Makaken) op de weg zaten. De oude man die een lift had gekregen, bleek degene te zijn die de apen voerde. Het waren er minstens een stuk of tien en ze aten vanalles. Niet allen de mais, maar ook koekjes en snoepjes. Kennelijk hadden ze die al vaker gehad, want ze wisten hoe ze de papiertjes eraf moesten halen. Vooral de jonkies en de baby waren ontzettend schattig om te zien.

Vanaf de apenvoederplaats konden we naar de waterval. Omdat we graag wilden wandelen, gaf de gids aan dat we ook konden doorlopen naar een ander punt. Hij zou daar dan staan om ons op te pikken. Zo gezegd, zo gedaan. Een mooie wandeling door het subtropische bos langs een waterval en een uitkijkpunt. De terugweg was nog een aardig eind. Dus we waren erg blij met het vervoer. De laatste bus naar Guiping zou om 5 uur gaan. Dat zouden we niet meer halen als we zouden wandelen naar de weg. Maar er werd voor ons een oplossing bedacht. Voor 20 RMB zouden we met het golfkarretje gebracht worden. Daar hoefden we uiteraard niet lang over na te denken. Wat een luxe!

Van Guiping doorgereisd naar Nanning. Bij een klein hotelletje uitgekomen. Het eerste hotel in China waar werd gestofzuigd! Nanning is een grote stad. Naast de luxe winkelstraat was er een drukbezochte avondmarkt waar werd gegeten. Naast de gebruikelijke etenswaren lagen er krokodillen en een haai in stukken gesneden. We voelden ons niet erg op ons gemak op de markt. Er liepen wat rare types rond die zich verdacht gedroegen. We waren allebei alert zonder dat we het wisten van elkaar. Op een gegeven moment bleek het niet voor niets te zijn, Rogier zag iemand gerold worden. We zijn maar ergens anders gaan eten.

Tijdens het eten waren we getuigen van een Chinees drankspel. Aan de tafel naast ons zaten vier mannen. Iedereen had twee glazen, één met wijn en de ander met een fruitsmoothy. Het glas wijn werd adje geslagen en dat werd weggespoeld met de smoothy. Zonde van de wijn vonden wij! Maar is wel handig als die niet te zuipen is!

Een leuke plek in Nanning is het grote centrale plein. Op het plein wordt gedanst in verschillende stijlen, gespeeld en gesport. Overal muziek, de een harder dan de andere en telkens weer worden de nummers herhaald. Wat een leuke plek!

Inmiddels zijn we via Guilin aangekomen in Jangshou. Guilin was al mooi met het karstgebergte, maar Jangshou is eigenlijk nog mooier. We zitten er hier midden tussenin. Groen steile bergen met veel grotten. We hebben gisteren fietsen gehuurd en hebben de omgeving verkend. Een grot bezocht waar wel tien toerbussen stonden. Een grote grot waar je een kilometer doorheen kon lopen. Alles was verlicht met de raarste kleuren en flikkerende lampen. Daarnaast waren er Chinese tourgroepen met ieder een eigen gids die in de microfoon stonden te schreeuwen. Een funky maar ietwat vreemde ervaring.

Bij toeval kwamen we uit bij een niet drukbezochte tweede grot. Die was in één woord geweldig. Met een boot ging je erin en het werd steeds nauwer. Uiteindelijk een flinke wandeling erdoor heen gemaakt. Het was soms erg nauw en moest je bijna kruipen. We waren erg blij met de helmen die we hadden gekregen. Opeens kwam je in kamers uit met diepe spleten en lange stalactieten. Heel erg indrukwekkend! In de kern van de grot konden we een modderbad nemen. Een vreemde ervaring want je kon erin blijven drijven! ‘Douchen’ konden we in een ondergronds rivier. En om het helemaal af te maken konden we relaxen in een heet water bron. Wauw, wat een superervaring!

Het centrum van Jangshou is supertoeristisch. Massa’s hotels, barretjes en niet Chinese restaurantjes. Maar als je twee straten van het centrum verder loopt zit je meteen weer in echt China. En dan kun je het meemaken dat je rustig zit te eten en dat de politie met acht auto’s voor komt rijden, parkeert, de op de stoep staande tafels en stoelen systematisch begint in te laden en foto’s maakt. Binnen twee minuten was alles ingeladen (inclusief het bestek, flessen bier, gasbranders en het eten) en rijden ze weer weg! Wat er nu precies gebeurde? Wie zal het zeggen? Helaas geen Engelssprekende mensen in de buurt. Wellicht geen vergunning om op de stoep tafels neer te zetten? Geen steekpenningen betaald? Het vreemde was wel dat de restanten werden bij elkaar geveegd en dat op de overige tafels gewoon verder werd gegeten alsof er niets was gebeurd. Heel raar allemaal!

Zo, dat is het echt voor deze keer. We gaan zo weer fietsen huren om de andere kant langs de rivier te verkennen.Geniet van het heerlijk weer in Nederland! Hopelijk blijft he voor jullie voorlopig zo!

Groetjes!