Home sweet home

Het is heerlijk om weer 'gewoon' thuis te zijn. Genieten van de luxe van keuken, tuin, drinkwater uit de kraan, Nederlandse boeken, ligbad, het zonnetje en de vanzelfsprekendheid van heel veel dingen. De gezelligheid en nabijheid van vrienden en kennissen.

Missen we het reizen? Uiteraard, maar het houdt natuurlijk niet op. Al zullen we het weer moeten doen met een 'paar' weken per jaar.

Iedereen bedankt voor het meelezen van onze avonturen en het achterlaten van reacties! We zijn nu weer in de buurt, dus we zullen niet meer de blog bijhouden. We spreken liever echt af!

Thuis!

We zijn sinds donderdag thuis en we beginnen nu pas echt te beseffen dat het voorbij is. Het is bijna onvoorstelbaar dat we meer dan 13 maanden op reis zijn geweest. Het was in één woord geweldig! We zouden het zo weer over doen

Beetje thuis...

Zo voelt het wel al, we zijn een beetje thuis. We zijn door mijn (Wilma's) ouders compleet met mini spanndoeken onthaald in Rome. Wat heerlijk om elkaar weer in het echt te zien! Het was toch wel lang geleden!

Twee dagen lang hebben we ons ondergedompeld in de Romeinse cultuur: Vaticaan, catacomben, pizza, pasta, wijn, mozzarella, pesto, chaotisch verkeer...

Vandaag met 304 (en dat is geen tikfout) kilometer per uur van Rome naar Napels gereisd met een super de luxe trein. Is weer eens iets anders dan die boemeltreinen in het merendeel van Azië!

Morgen naar Pompeii, de aanleiding van dit 'toetje' van onze reis.Na 15 jaar gaat het er dan eindelijk echt van komen!

Terug in China

Na twee weken in Kuala Lumpur hebben we onze spullen gepakt om naar China te gaan. Maar niet nadat we een stop hadden gemaakt bij het postkantoor. 40 kilo op de post met kookboeken en spullen die we niet meer nodig hebben. En wellicht ook nog wel een paar schoenen, of twee, drie....

Het is weer heerlijk om terug te zijn in Beijing! Heerlijk lenteweer, blauwe lucht, geurige bloesem, bekende plekken/ Er is veel verander.Voor de Olympische Spelen is veel geinvesteerd en dat is goed te zien, de stad is er mooier op geworden,gemoderniseerd, groener, de rijkdom is toegenomen en veel mensen die Engels spreken. Keerzijde is dat veel oude buurten het veld hebben moeten ruimen. Ze zijn er nog wel, maar je moet iets harder zoeken. Alhoewel, we hadden een gezellige buurt achter ons hotel. Niet hetzelfde hotel als zeven jaar geleden. We zijn er nog wel geweest, maar in de zeven jaar is er niets aan gedaan.

Wat moet je doen als je in Beijing bent? Juist ja, lekker eten!Het restaurant waar we zeven jaar geleden regelmatig hadden gegeten hebben we weer opgezocht maar gelaten voor wat het was. We waren niet de enigen die het hadden ontdekt. De prijzen waren meer dan verdubbeld. De eend was zelfs meer dan vijf keer duurder geworden! En we konden ons niet voorstellen dat het vijf keer lekkerder was geworden. Gelukkig struikel je in Beijing over drukke en goede restaurants.In een restaurant, waar we bij toeval uitkwamen, werd het op een gegeven moment zo druk dat mensen tafels moesten delen of moesten wachten. Een gast had zo genoeg van het wachten dat hij boos door het restaurant begon te schreeuwen dat hij honger had. Hij wilde niet meer langer wachten. Maar hij wilde ook niet weggaan omdat het eten zo goed was. We konden hem geen ongelijk geven, want het was heerlijk! Al moesten we er volgens onze tafelgenoot geen eend bestellen. Die moesten we eten bij het Hepingmen Roast Duck restaurant, hét Beijing Duck restaurant ! En laat die nou naast het hotel zitten! Dus de laatste avond gaan we daar de eend testen.

We zijn nu in Xi'an. We wilden van Lishi naar Lanzhou reizen maar er was geen rechtstreekse bus of trein. Dus hebben we gisteren een busreisdag van ongeveer 15 uur gehad. Maar dat klinkt erger dan het was, we hadden namelijk een slaapbus met bedjes, dus we hebben heerlijk kunnen slapen. De toiletstops waren daarentegen minder lekker...brrr, echt Chinees. We besparen jullie de details!

We gaan nu maar eens een plan trekken wat we nog gaan doen. Naar Tibet of de Zijde Route? Maakt allemaal niet heel veel uit, komen we er niet deze keer, dan wel een volgende vakantie!

Groetjes,

Rogier en Wilma

Interview...

Een woordelijke weergave van ons interview.

Zij: 'You are here for holiday?'

Wij: 'Yes'

Zij: 'When did you leave the Netherlands?

Wij: 'April 6th 2011'.

Zij: 'Ah, long holiday!'

Wij: 'Yes'.

Zij: 'Oké, come back Tuesday'.

En toen mochten we weer gaan ;)

Kamer 510

De auto verkopen was nog spannend! Het leek even dat het allemaal niet door zou gaan. We hadden om twaalf uur bij het postkantoor afgesproken in Goodna, een suburb van Brisbane. We stonden braaf op tijd voor de deur, maar onze kopers waren er nog niet. Het werd later en later, en we begonnen 'm toch wel te knijpen. Wat als ze niet zouden komen? De vlucht laten schieten, de auto ergens parkeren?!

Om twintig over twaalf zagen we dat we een gemiste oproep hadden. De voicemail afluisteren lukte niet, want we hadden geen beltegoed meer. En de kopers bellen lukte ook al niet omdat ze geen mobiele telefoon hadden. Dus als een gek tegoed geregeld en proberen op te waarderen. Maar wat was nu ook al weer de pincode?! Na een aantal loze pogingen zakte ons de moed toch wel een beetje in de schoenen, maar gelukkig kwamen de kopers net op dat moment de parkeerplaats opgereden. Wat een opluchting! En niet alleen voor ons, ook voor hen! Ze wilden de auto graag kopen, en zouden het erg jammer hebben gevonden als we weg waren gegaan. Wat bleek uiteindelijk, ze waren het geld vergeten mee te nemen en hebben nog als een gek geld mnoeten regelen bij de bank. Terugrijden was geen optie, want ze waren al een tijd onderweg toen ze erachter kwamen. Om een lang verhaal kort te maken, de auto is verkocht en we zijn weer op pad met onze (veel te zware) rugzakken. Is wel weer even wennen na al de luxe van de auto.

Nu zijn we weer op een oude vertrouwde plek, kamer 510 in een hotel in Chinatown in Kuala Lumpur. Het is inmiddels al de derde keer dat we hier hebben ingecheckt en het bevalt nog steeds. Goede uitvalbasis om uitgebreid te shoppen en lekker te eten. De halve kamer is vol gestouwd met aankopen die we een dezer dagen op de post gaan doen. Het zal ons niet verbazen als we de vijftwintig kilo halen. Gelukkig wordt post versturen per kilo steeds goedkoper.

We zijn vandaag bij de Chinese ambassade geweest voor ons visum. We werden vriendelijk uitgenodigd voor een interview morgenochtend om negen uur. Heel vrijblijvend is het niet en het werd op ons hart gedrukt vooral niet te laat te zijn. Een rondje google leert ons dat we binnen een paar minuten klaar zijn. Fijn dat ze dat om negen uur plannen... Lekker in de spits naar de andere kant van de stad. Je moet er iets voor over hebben over hebben. En dat hebben we :)

The end of ozz...

We hebben de auto verkocht, maar we rijden er nog steeds in rond. We are Lucky mate! Waar het op neer komt is dat we de auto hebben verkocht aan een Angus-koeien-boer met een handdruk en dat we ‘m pas twee weken hoeven in te leveren. We konden er nog zo lang in rond rijden als we wilden en we mochten meteen aanschuiven aan tafel om mee te eten en de auto in de tuin parkeren. Wat een gastvrijheid!

Dat we aan tafel hebben gezeten is inmiddels al bijna twee weken geleden en we zijn inmiddels terug gegaan naar de farm en we hebben een dagje meegedraaid. En aan het einde van de dag kamperen in hun weiland met de koeien en onder een heldere sterrenhemel. Wat een Australië ervaring!

We hebben nog maar een paar dagen in Australië. Na twee weken heerlijk weer hebben we helaas weer regen. Het was zo erg dat we vanavond de auto hebben geparkeerd op een parkeerplaats van een beachresort zodat we in ieder geval droog kunnen koken en de avond kunnen doorkomen. En lekker gegeten hebben we! Chefkok Rogier heeft zich helemaal uitgeleefd! Hopelijk krijgen we nog een beetje zon, maar erg veelbelovend ziet het er niet uit. We zullen zien maar in ieder geval hebben we het geluk om Australië mee te maken op zijn groenst..

Wat zijn onze plannen voor de komende tijd en wanneer komen we terug? In de nacht van de 22e op de 23e maart vliegen van Brisbane naar Singapore. Daar pakken we meteen de trein of bus naar Kuala Lumpur. In KL gaan we visa aanvragen voor China. Want we vliegen 6 april naar Beijing. En om het af te maken vliegen we 5 mei naar Rome om via Pompeï en de Vesuvius te reizen naar Napels, waar we op 10 mei (samen met de ouders van Wilma) weer in het vliegtuig stappen om naar Keulen te vliegen. Wilma had het er al een jaar of vijftien met haar vader over gehad om naar Italië te gaan, en het kwam er maar niet van. Nu dus wel, al vragen we ons af of het niet een klein beetje als een pressiemiddel is gebruikt om ons eerder te laten terugkomen....Is niet erg hoor :) Ook als we niet naar Italië zouden gaan, dan waren we rond deze tijd terug gekomen.

Aan alle goede dingen komt een eind. Zucht... Maar voordat we weer terugkeen naar de ‘echte wereld' (en de eerste werkdag voor Wilma) hebben we nog veel mooie dingen in het verschiet!

Nieuw-Zeeland

We zijn er. Het had niet veel gescheeld of we hadden ons vliegtuig gemist... niet zo zeer dat we te laat waren, maar omdat we geen terugvlucht hadden geboekt. Supersnel een vlucht geboekt en we mochten toch nog mee! Midden in de nacht kwamen we aan op het vliegveld. Het was erg fijn dat de vvv nog open was, konden we meteen een kamer boeken. Met de airportshuttle werden we voor de deur afgezet en konden we om half twee lokale tijd eindelijk wat gaan eten en vervolgens gaan slapen.

De volgende dag uitgeslapen en op zoek gegaan naar een auto. Na wat telefoontjes zijn we gaan kijken bij een verhuurbedrijf dat al 70 jaar bestaat. Dat leek bemoedigend. Het was maar goed dat we onze creditcardgegevens via de telefoon hadden doorgegeven. Wat een gare, oude bakken. Bij een was zelfs de voorband bijna leeg! En hulp bij pech? Als er echt wat zou zijn (en dat was geen ondenkbaar iets) en we zouden een vervangende auto nodig hebben, nou, dan moesten we maar terug naar Christchurch komen met het openbaar vervoer! En laat dat nou totaal niet handig zijn als je maar twee weken hebt. Bussen over lange afstanden gaan met een beetje geluk een keer per dag. Dus dank je, maar nee dank je.

De dag erna tweede rondje bellen. Het ene moment hadden ze een auto, een uur later niet meer. Uiteindelijk maar op goed geluk naar het depot gegaan om te kijken wat ze nu echt hadden. Hadden we daar even geluk, voor de prijs van het kleinste goedkoopste autootje, kregen we nu een middenklasser (hoe zij het dan noemen...), een Toyata Platz. Hij klinkt als een grasmaaier, ziet er uit als een hamburger maar het rijdt aardig goed. En als bonus kregen we er een tent en twee slaapzakken bij.

Christchurch was erg indrukwekkend. Niet zozeer de architectuur of de omgeving, maar de verlatenheid en de verwoesting die nog steeds is te zien één jaar na de aardbeving. Het stadscentrum is afgesloten en de winkels die open zijn opereren vanuit containers. Gebouwen staat scheef, open plekken met bouwafval en veel onbewoonbaar verklaarde gebouwen. Zelfs ons hotel, 6 kilometer van het centrum, moest de receptie sluiten omdat de vloer is gaan golven.

We zijn in twee weken het zuider eiland overgesjeesd. Een afwisselend landschap met brede wilde en kabbelende rivieren, ruige kust, gele stranden, heuvels, bergen, zeehonden, zeeleeuwen, gletsjers, pinguïns (twee soorten) blauwe meren, heel veel schapen en nog veel meer sterren. Erg mooi om doorheen te rijden en van dichtbij mee te maken.
We hebben het kamperen in een tent afgewisseld met af en toe slapen in een Bed and Breakfast/studio/tourist flat (geef het beestje maar een naampje). Het weer is erg wisselvallig. Het ene moment kun je in je bikini in de zon zitten, het andere moment kunnen de handschoenen en het hele regenpak aan.

Het is nu bijna middernacht en we zijn op het vliegveld. Over zes uur kunnen we inchecken voor onze vlucht naar Brisbane. Terug naar Australië om daar onze roadtrip te vervolgen. We hebben besloten de auto nog niet te verkopen want er is nog zoveel te zien! Wat hebben we toch een leven!