De eerste maand Java zit er al weer op. We hebben dus welgeteld 1 eiland van de 18.000 bezocht. Ik vrees dat we het niet gaan redden om de andere 17.999 te zien. Maar een paar meer moet wel lukken.

Java is een eiland met vele gezichten. We hebben er aan moeten wennen. Er waren zelfs momenten (gelukkig maar heel af en toe) dat we ons afvroegen of we niet een vlucht naar ergens anders moesten nemen. Maar op het moment dat je het dan even hebt gehad, gebeurt er iets dat je er niet aan twijfelt dat je wilt blijven. De heerlijke fu yung hai bij een klein straattentje om elf uur 's avonds na een lange dag reizen, de zonsondergang bij de tempels van Pramaban, de rust en stilte bij de Borobudur om zes uur 's ochtends, een eitje dat je wordt aangeboden dat vlak daarvoor is gekookt in het borrelende kraterwater op het Dieng Plateau, de honderd mensen die graag met ons op de foto willen, de kakatoes en de neushoornvogel die geaaid willen worden, de koloniale gebouwen, de gemoedelijke kampungs, het uitgebreide ontbijt, de harde maar ontspannende massage, de vogelmarkt in Malang...

Lange afstandsreizen is en zal ook wel in Indonesië een tijdrovende bezigheid blijven. Het varieert van overvolle rammelbussen tot super-de-luxe bussen en treinen. We proberen met name die luxe bussen en treinen te nemen. Niet alleen zijn ze sneller en aanzienlijk comfortabeler (airconditioning, schoon en fatsoenlijke zitplaatsen), maar de chauffeurs rijden over het algemeen iets veiliger. Laten we het er maar op houden dat de gecrashte bus bij Bandung niet de enige is die de kranten hier haalt.

Lokaal- en stadsvervoer is vaak in de vorm van een mini- of midibus. Voor een vast bedrag (meestal 2.000 of 3.000 Rp) kun je instappen en uitstappen waar je wilt. Eigenlijk werkt dit systeem in alle steden goed. Alleen in Blitar wilde het maar niet lukken. Van de vier ritjes zijn we een keer direct uitgekomen waar we wilden. We hebben tot twee keer toe gehad dat de chauffeur zei dat hij ergens naar toe reed, terwijl hij dit dus niet deed. Eenmaal omdat hij niet naar ons luisterde en er maar van uitging dat we ergens naar toe wilden. De andere keer, na een lange tijd de verkeerde kant uitgereden te hebben, stopte hij langs de weg nadat hij zijn andere klanten had afgezet in de hoop ons te kunnen strikken voor een lift voor een veel te hoge prijs. De eerste keer is grappig, de tweede keer al minder leuk, maar de derde keer heb je het helemaal gehad!

En als je dan al je vertrouwen in het lokale vervoer hebt verloren, wordt je keurig voor de deur van je hotel afgezet. Of zijn er een paar vriendelijke Indonezen die je een lift aanbieden omdat je bent gestrand omdat er geen openbaar vervoer meer is. We dachten dat we op de heenweg openbaar vervoer hadden gehad, maar dat bleek uiteindelijk een taxibus te zijn die voor ons was omgereden. Daar kwamen we overigens pas achter toen we de vulkaan Kelud wilden verlaten.

We waren dan ook erg blij dat we een lift kregen van de ingang naar het kruispunt richting Blitar. Daar dachten we wel een aansluitende lift te krijgen. We begonnen 'm tegen half vijf toch wel een beetje te knijpen. Rond vijven rijden er geen minibussen meer en of een taxi regelen zo eenvoudig zou zijn, was ook maar de vraag. Uiteindelijk werden we geholpen door een vriendelijke dame en haar zoon. Ze moesten naar een klein dorp, 25 kilometer in de richting Blitar, dus we konden wel meerijden. Onderweg werd er druk gebeld en het bleek dat er helemaal geen openbaar vervoer meer reed van het dorp nar Blitar. Maar geen nood, als we even wilden wachten bij het huis van de moeder (de zoon moest even douchen), dan zouden ze ons de laatste 25 kilometer ook nog wel even brengen. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben op de bank in de voorkamer zitten wachten totdat de zoon was opgefrist. Ietwat ongemakkelijk want wij spreken nog steeds geen Indonesisch en zijn sprak bijna geen Engels. Vervolgens de rest van zijn gezin ophalen en in de auto met een kwebbelende zoontje en een zingend dochtertje naar Blitar. We werden praktisch afgezet voor het hotel.Wat een vriendelijkheid en geluk!

De vulkaan Kelud was ook erg bijzonder om te zien. We konden via een tunnel de krater in lopen en via een lange trap naar de kraterrand gaan waar we uitzicht hadden op een ruig, groen, onwerkelijk landschap dat werd omgeven door vlagen mist.

We zijn sinds een paar dagen in Malang. Een relaxte provinciestad met veel Nederlandse gebouwen. Ondanks het altijd aanwezige razende verkeer, heerst er hier een ontspannen sfeer. We zijn vandaag naar een ander hotel gegaan. We werden twee ochtenden op rij niet om vijf uur wakker-ge-allah-d maar ruw in onze slaap gestoord door giechelende en rokende Indonezen die voor onze deur zaten. En duurt de oproep tot het gebed maar een paar minuten, de mannen gingen ondanks onze vriendelijke en minder vriendelijke verzoeken, een tijdje door.

Morgen gaan we richting Bromo. Schijnbaar erg mooi en erg koud. Het vriest er op de top. Dat is een temperatuurverschil van 30 graden. We hebben vandaag dan ook maar handschoenen en kaarsen gekocht!

We gaan nu maar eens wat eten.

Groetjes!

Cyrella: Helaas we hebben geen rol gekregen in Java Heat. Misschien ook niet zo heel erg, er werd zoveel geschoten dat de enige rollen die er waren, geen tekst hadden (waren namelijk doden). Niet echt iets waarmee we beroemd willen worden.
Eveline: we gaan voor fruit! Tuurlijk vergeven!
Jan: We maken het niet dagelijks mee dat we een set oplopen. Maar de tip: afzettingen negeren en als iemand zegt dat je er niet langs mag, af en toe doen als je acuut geen Engels meer verstaat...
Jo en Jan: De kei eilanden zien er geweldig uit maar we gaan niet zo ver naar het oosten. Te veel dingen die er onderweg te zien zijn. En zo houden we wat over voor in de toekomst!
Irma: Bruine boterhammen met kaas? Oei, dat is wel heel erg lekker! Al is dat niet hetgeen wat we het meest missen qua eten. Ik (Wilma) zou (zelfs als ontbijt) wel een bord boerenkool met worst van mijn moeder op kunnen! Uitaard met de worst van de slager op de Spoorstraat! (is geen stille hint hoor mam...haha)