Shangri-La en loeihete hotpot

We hebben wat foto's op de website gezet van de afgelopen twee weken. We zullen snel nog een serie plaatsen.

We zijn nu in Shangri-La, in het noorden van Yunnan. Een kleine stad op 3200 meter hoogtemet een oude stadskern en een 600 jaar oud klooster.Het klooster is Tibetaans enis mooi om te zien; erg kleurrijk en mooi gelegen tussen de bergen met uitzicht op Shangri-la.

Wezittenin eenluxe hotel voor weinig geld (ongeveer 15 euro) tussen het oude en nieuwecentrum in. De kamer is van alle gemakken voorzien, airconditioning, warmtelampen op de badkamer, tv, computer met internet, zitbank en superhippe ledverlichting in het plafond. Wie zegt dat reizen afzien is?!

De laatste twee weken hebben we heerlijk gewandeld in en rondom Lijiang en door de Leaping Tiger Gorge. Met name de laatste was bijzonder mooi!

Het is nu bijna half tien 's avonds en we zitten uit te buiken van een Chinese fondue. Een grote pan met twee soorten bouillon,een milde niet hete groente/cantharellenbouillon en een loeihete -maar ook echt loeihete- bouillon. We hebben uit de laatstezeker een chili of twintig gevist!Bij deze hotpot bestel je allerlei soorten groente, champignons en vlees. We hebbenyakvlees (erg smaakol), varkensvlees, naaldchampignons, bospaddenstoelen, tauge (kun je hier veiligeten :)en een soort kool gegeten.Dit alles wordt gedoopt in sausjes die je bij het sauzenbuffet kunt samenstellen. Hoofdingredienten: (uiteraard veel) knoflook en chili's, koriander, sojasaus en oestersaus. Heerlijk!

We blijven nog een paar dagen hier en dan gaan we naar Deqin. Hoewel het maar ongeveer 185 kilometer is, is hetop het momenteen rit van een uur of negen! Ze zijn aan de weg aan het werken waardoor het allemaal iets langer duurt.Schijnbaar is het niet heel erg omdat het uitzicht erg mooi moet zijn.Als het net zo mooi isals tussen Lijiang enShangri-La dan komt hetzeker goed!

Groetjes!

Gekke Chinezen?!

Omgansvormen

- Rochelen en spugen altijd en overal, in de bus, in een restaurant en op straat, het maakt niets uit. Mannen, vrouwen en zelfs kleine kinderen. Schraap je keel en spuug uit die fluim. Omstanders moeten maar uitwijken.

- Schreeuwen is noodzakelijk want er zou maar iemand zijn die je niet hoort. Ook hier weer, in de bus, in een restaurant en op straat. Hard is leuk en goed.

- Om het geschreeuw te overstemmen moet natuurlijk al het andere geluid nog harder zijn. Dus harde muziek in winkels, oorverdovende ringtones, doofmakende speakers in stations en vooral ’s ochtends om half zeven in het hotel voor vertrek met de deuren open de tv op volume 23 aan en ondertussen over de gang de ‘fujang’ (het kamermeisje) roepen.

- Afval in de prullenbak? Dat hoeft niet omdat er altijd iemand de rotzooi achter je opruimt? Je laat het lekker uit je handen vallen. Als je in de bus zit gooi je het uit het raam. Als je in de stad loop gooi je het op de stoep. En in een restaurant gooi je het op de grond. In de natuur gooi je het in een kloof of in de rivier. Zolang je er zelf maar vanaf bent.

- Poepen en plassen op straat. Dat mag, mits je maar jonger dan 8 bent. Ben je ouder dan 8 dan mag het alleen op het toilet en in de natuur. Als je dan maar wel in de plasgoot of naast het wandelpad plast of poept (al wordt daar niet altijd aan gehouden).

- Privacy kennen we niet. Openbare toiletten zijn vaak niet meer dan een goot met afscheidingsmuurtjes van een meter hoog zonder deuren. Als er deuren zijn dan maken we ze niet dicht; of het slot werkt niet of het is eenvoudigweg te veel moeite. Omgang met buitenlanders

- Die buitenlanders zijn soms wel een beetje eng. Daarom kun je maar beter ‘hello’ als een krolse kat roepen als ze al 10 meter verder zijn. Let wel, zo wordt ‘hello’ geroepen door met name mannen tussen de 20 en 30.

- Als de buitenlanders niet eng worden gevonden dan willen we er graag mee op de foto. Het liefst met de vingers in de lucht in het peace-symbool. Niet één foto maar iedereen moet er apart op.

- Als een buitenlander de weg vraagt en je hebt werkelijk geen idee, dan kies je maar gewoon een richting en zeg je met vol overtuiging ‘yes, yes!’ en wijst een willekeurige richting op.

- Buitenlanders zijn niet in alle hotels welkom. Je zegt gewoon hard ‘mayo’ (nee) als ze jouw sterrenhotel komen binnengelopen en vervolgens ga je gewoon verder waarmee je bezig was.

Logica

- Je kunt beter drie kleine verpakkingen kopen dan een grote voordeelverpakking. Een voordeelverpakking is namelijk niet voordeliger. Ondanks dat er voor de kleine verpakkingen veel meer, of beter het liefst zoveel mogelijk verpakkingsmateriaal wordt gebruikt. Bij voorkeur wordtnamelijk alles dubbel en per stuk verpakt.

- Als je bent bevallen dan mag je dertig dagen niet jouw haren wassen omdat je anders wel eens een kou zou kunnen vatten. Ondertussen komen moeder en baby 30 dagen niet de slaapkamer uit om te voorkomen dat de baby iets zou kunnen oplopen.

Verkeer

- Schijt-aan-iedereen-verkeer. Jij, auto/motor/scooter/fiets, hebt altijd voorrang. Voetgangers ken je niet. Eigenlijk zie je ze ook niet omdat je te druk ben met telefoneren. Als je ze dan toch ziet, dan negeer je ze en als het echt noodzakelijk is dan probeer je zo laat mogelijk te remmen. Maar liever niet. Je doe het maar omdat je aansprakelijk ben als je er een aanrijdt. Het liefst rij je eromheen en let je vooral niet op de van achter komende verkeer. Die moeten voor jou uitwijken. Jij alleen bent de koning in het verkeer.

- Toeteren. De regel is altijd en overal. Voor het inhalen, tijdens het inhalen en na het inhalen. Voor een bocht, tijdens een bocht en na een bocht. Een zebrapad in aantocht betekent natuurlijk ook toeteren naar die vervelende voetgangers. Een toet is een toet maar kan ook een opgestoken middelvinger zijn want je houdt altijd in het verkeer een glimlach op je gezicht ook al wordt je bijna aangereden. Gezichtsverlies lijden kan ook niet in het verkeer.

- Stoplichten. Ze zijn er wel maar ook weer niet. Ze worden alleen gerespecteerd als er een lading agenten bij staat, en dan nog steeds niet door iedereen. Groen voor de voetgangers betekent nog steeds oversteken op hoop van zegen.

- Afslaan in gemotoriseerd verkeer doe je gewoon. Knipperlichten zijn niet noodzakelijk en kijken ook niet. Het andere verkeer moet maar op jou letten.

- Te hard rijden is eng en doen we dus ook niet. Behalve op tolwegen als je een Porsche of tourbus hebt of je een scooter of taxi in de stad bent.

Foto´s

- Foto’s van het bruidspaar worden niet op dezelfde dag van het huwelijk gemaakt. In geleende, niet passende kleding en helemaal onder de plamuur wordt het bruidspaar door de fotograaf gedirigeerd om de meest vreemde posities en wazige blikken aan te nemen op de meest vreemde plaatsen. Attributen worden niet geschuwd, van koptelefoons tot John Travolta disco glitterjasjes.

- Voor foto’s is de kwantiteit doorslaggevend en niet de kwaliteit. We maken gewoon overal een foto van, als het maar een bewijs is van ‘je-ben-er-geweest’. Uiterlijk - Sleutelbossen en telefoonhoesjes moeten aan de riem van de man worden bevestigd. Zonder bos en hoesje aan je riem ben je niet compleet. Een minimum van tien sleutels is een vereiste.

- Als Chinese vrouw wil je er of foto's het liefst zo wit mogelijk zijn. Naast het fotoshoppen is er gelukkig ook nog ‘whitening cream’ in een tube te koop. Niet voor je tanden maar voor je gezicht. Je bent verzekerd van een spookgezicht.

Leefomgeving

- Stofzuigers kennen we niet. Hoewel het merendeel van de stofzuigers in China worden geproduceerd, hier gebruiken we ze liever niet. Een hotelkamer ziet er dan ook na een paar keer gebruiken niet echt fris meer uit. Met wat geluk wordt de kamer wel nog geveegd. En als dat niet gebeurd, dan zijn er gelukkig nog altijd de gratis wegwerpslippertjes die iedere dag worden vervangen.

- Kerstversiering blijft het hele jaar hangen, waarom ieder jaar opruimen? Om het compleet te maken draaien we ook gedurende het hele jaar kerstliedjes!

- We houden van honden, maar we eten ze ook op. De meest mooie honden lopen hier rond als huisdier maar een tienvoud wordt er zonder moeite opgegeten. Gewoon even met de gasbrander de haren weg schroeien aan de kant van de weg en smullen maar. Chinezen zeggen niet voor niets over zichzelf dat ze alles met poten eten behalve tafels en alles met vleugels behalve vliegtuigen.

- De natuur vinden we geweldig maar dan hebben we wel graag dat alles technicolor wordt verlicht en dat er wordt aangegeven welke vormen de bergen en rotsen hebben. Het kijkt een stuk makkelijker als de berg ‘de springende pad’ en de ‘wandelende Boeddha’ wordt genoemd. Even een foto maken en dan weer snel verder.

Het bovenstaande berust op een hele lading waarheid maar moet wel met een korreltje zout worden genomen! Zijn ze echt zo erg? Nee hoor, ze zijn ook erg vriendelijk, gastvrij, vrijgevig en geïnteresseerd. Hoe vaak zal het voorkomen in Europa dat je op kosten van de restauranthouder mag eten en drinken, je wordt uitgenodigd voor een kraamfeest bij mensen die je helemaal niet kent, je het eten van mensen mag proeven en dat je rekening blijkt te zijn betaald als je wil gaan betalen?

China verandert waar je bij staat. Niet alleen de overheid stimuleert verandering, maar ook (een gedeelte van) de nieuwe generatie wil graag dat er dingen veranderen. Het is interessant om te zien wat er met dit land gaat gebeuren. Het is en blijft hoe dan ook een bijzonder land om in te zijn en door te reizen.

Wij zijn in ieder geval nog niet uitgereisd! We hebben dan ook ons visum voor de laatste keer verlengd en we mogen tot en met 3 juli blijven. Tot die tijd zullen we vanuit Lijiang de omgeving gaan verkennen. Uiterlijk 3 juli zullen we richting Thailand vliegen.

Iedereen bedankt voor de leuke reacties!

Zonnige groeten!

Rijstterassen en visaperikelen

Hallo allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat we hebben geschreven op de weblog. We hebben maar af en toe (redelijk traag) internet in de hotelkamers en de internetcafés zijn donkere rookholen. Ze zijn niet de leukste plekken om te zitten, dus we vermijden ze graag.

We hebben ons de laatste weken weer goed vermaakt! Na Yangshou zijn we naar Ping’an gegaan dat ligt in het gebied dat de ‘Dragonbone Rice Terraces’ wordt genoemd. Een gebied dat bekend staat om de rijstterrassen en de etnische minderheden. We hebben twee dagen gewandeld. Een dag zijn we op goed geluk gaan wandelen. Aan het einde van de middag wilden we graag weten hoe we het snelst weer in Pign’an konden komen. Bij een klein dorpje (een stuk of zeven huizen) vonden we, na wat nihao geroepen te hebben, een man. Hij was enigszins verbaasd ons te zien. Hij gebaarde dat we terug moesten lopen als we naar Ping’an wilden. We wilden ook graag wat water kopen. Omdat hij ons niet begreep riep hij de buurvrouw erbij. Zij begreep dat we water wilden. Ze gebaarden ons binnen te komen. Een gigantisch groot houten huis/boerderij. Na een voorportaal kwamen we in een grote, redelijk donkere ruimte. In het midden van de ruimte stond een kooppot op het vuur met kleine krukjes eromheen. Er stond bijna geen meubilair op een altaarkast na. Op de kast stond een dienblad met een mooie aardewerken karaf met drie tuiten en glazen. We kregen allebei een glas dat werd volgeschonken met de inhoud van de karaf. We hadden hete thee verwacht, maar we kregen een heerlijk koud, licht naar bloemen smakend water. Het lekkerste water ooit! We hebben haar uitgebreid bedankt en ze lachte vriendelijk.

Na een stevige wandeling terug hadden we behoefte aan een douche. We waren ook op weg naar het hotel, toen er een stoet mannen met rollen vuurwerk voorbij kwam. Die moesten we natuurlijk even volgen. We kwamen uit bij het huis waar we de dag ervoor hadden gezien dat er een varken werd geslacht. (het slachten gaat hier op zijn Chinees, gewoon flink hakken; botsplinters maken niets uit.). Het was erg druk bij het huis en er bleven maar mensen toestromen. Er werd zo veel vuurwerk afgestoken dat het er blauw zag. Het was duidelijk dat er iets te vieren was. Een aantal mensen die naar binnen gingen gebaarden ons om ook naar binnen te gaan. Toen we binnen kwamen zagen we dat de gasten werden geregistreerd en het was duidelijk dat er werd betaald. We stonden het een beetje te aanschouwen, toen er een jongen op ons afkwam. Hij, Jason, gaf aan dat het een feest was ter ere van de 30e geboortedag van een baby. Het hele dorp was uitgenodigd om te komen eten bij de familie. Als geschenk werd er vuurwerk en geld meegenomen. Jason gaf aan dat 100 RMB per persoon wellicht een idee was. We hebben toen aangegeven dat we op een budget leefden (geen woord van gelogen want er waren geen pinautomaten in het dorp en we hadden niet heel veel cash meer!), en dat we maximum 100 RMB samen konden betalen. Dit was eigenlijk al een overschrijding van ons dagbudget. Maar het leek een unieke ervaring die we graag wilden meemaken. Jason zou het binnen overleggen.

Toen hij terug kwam gaf hij aan dat het goed was. Nadat de 100 RMB was overhandigd, mochten we onze namen in het boek schrijven. Door de boekhouder werd het bedrag er vervolgens bij genoteerd. Overigens betekent het geregistreerd staan, dat we bij een feest ook iedereen moeten uitnodigen. Hoewel ze van harte welkom zijn, denken we niet dat er veel mensen zullen komen naar Nederland. Bovendien zouden we nooit zoveel mensen kunnen plaatsen. Wij waren nummer 117 en na ons kwamen nog meer mensen binnen.

We vroegen of we de baby mochten zien. Ook dat mocht, hoewel het niet gebruikelijk was. De baby lag dik ingepakt op bed. Moeder en oma stonden er trots bij te kijken. De baby lag overigens rustig te slapen ondanks dat er buiten een hels kabaal was van al het vuurwerk. Nadat we de baby hadden gezien gingen we naar de zolder. Niet alleen op de begane grond en de eerste verdieping, maar ook op de zolder stonden een stuk of acht woks boven kooltjes. Eromheen stonden banken met veel drank en veel eten. Hier en daar stonden emmers met rijst. Jason sprak goed Engels en lichtte alles toe. Zo moesten we wachten totdat er acht personen om de wok zaten voordat er gestart kon worden met eten. Toen er eenmaal genoeg mensen waren, werd er volop gegeten. Malse eend, heerlijk droog varkensvlees, mals varkensvlees, smaakvolle kip, vis, gevulde tofou… het was een heerlijke maaltijd. Misschien wel het lekkerste vlees dat we ooit hebben gehad in China. Afgezien van de specialiteit van de avond, taaie ingewanden.

Er werd ook flink gedronken. Er was bier, fris en rijstewijn. Daarnaast was er een thuis gebrouwen rijstwijn in spriteflessen en warme kraammoeder-rijstwijn in metalen bakken. Naast de drank en het eten was er voor ieder een rood gekleurd ei en een appel. Er lag ook een tas met servetjes, zonnebloempitten en sigaretten. Niemand kwam iets tekort. Inmiddels was het flink aan het regenen en was de stroom uitgevallen. Binnen een mum van tijd stonden de kaarsjes op tafel. De drank vloeide rijkelijk. Iedereen had het erg naar zijn zin. Wij ook, zo’n buitengewone ervaring!

Na vier uur zijn we gegaan. Langs de modderige en donkere rijstvelden teruggelopen naar het dorp. Wat waren wij blij dat we zaklampen bij ons hadden! We waren opgelucht toen we bij het hotel waren. Het dorp is een doolhof en de duisternis is niet heel erg bevorderlijk om de weg te vinden.

De dag erna naar een ander dorp gelopen. Na iets meer dan twee uur lopen kwamen we uit bij een klein dorp met grote houten huizen. Het was prachtig gelegen tussen de rijstvelden. De rijstvelden zijn hier redelijk smal, waardoor er een druk lijnenspel is. De enige mensen op de rijstvelden waren de boeren die het veld waren bewerken. Wat een mooie plek.

Na drie dagen in Ping’an waren we zo goed als blut. Tijd om te vertrekken. We wilde in de volgende grote stad (een uur of drie verderop) ons visum verlengen. Dit liep op niets uit. Na een kwartier wachten op een klein politiekantoor bleek dat er geen stempel was. We moest maar naar Luizhou of Guilin. Daar baalden we flink van want we wilden niet in dezelfde richting terug en bovendien was het nog een aardig eind reizen. Omdat we nog een paar dagen hadden voordat het visum afliep, besloten we om 3 mei door te reizen naar de volgende provincie. We hadden begrepen dat het in Congyiang ook mogelijk was om het visum te verlengen. Om tien voor acht op het station om een kaartje te kopen voor de bus van acht uur. De bus vertrok op tijd om vervolgens 20 minuten over de eerste kilometer te doen omdat er overal mensen instapten. Twintig minuten later stonden we dus gewoon weer voor het hotel! Dit was geen goed voorteken. De rit duurde uiteindelijk vier en een half uur in plaats van de geplande drie uur. We hadden een bus die overal stopte om mensen op te pikken en uit te laten stappen. Bovendien was het een slechte weg dus was het een flink gehobbel geblazen! Toch was het niet erg. De omgeving was erg mooi, kleine dorpen, waterbuffels langs de weg, werkende mensen in het veld en uitzicht op de rivier.

In Congyiang kwamen we uiteindelijk aan bij een groot politiecomplex. Bij de PSB (politie voor buitenlanders) stond boven een deur “Entry and Exit”. Dus we moesten wel goed zitten. We hebben dan ook met plezier de drie kwartier gewacht totdat ze open gingen. Iets na twee uur konden we plaatsnemen en begon de agent met de paspoorten in de hand gegevens in de computer in te voeren en kregen we een glaasje water. Het leek goed te gaan. Maar dat was niet het geval. De agent was aan het wachten op een Engels sprekende agente die aangaf dat het hier niet ging lukken. We moesten maar naar Kaili, dat was maar vier uur reizen. We waren toen allebei niet echt blij. Ze raadde ons aan om een hotel te zoeken. We hebben ons toen wanhopiger voorgedaan dan we daadwerkelijk waren. Kennelijk kwam dat goed over want de agent pakte zijn sleutels en gebaarde dat we een lift konden krijgen in zijn politieauto. Overigens leek het een gewone witte auto met politielampen, politiestickers en Mickey Mouse bekleding.

Woensdag 4 mei de bus van acht uur richting Kaili. We gingen ervan uit dat we een snelle bus zouden hebben, maar dat was niet het geval. We hebben de meest erge hobbelrit gehad tot nu toe. We konden gewoon niet op onze stoelen blijven zitten, we werden gekatapulteerd! En toen opeens, uit het niets, dook een biljartlaken van een snelweg op! De laatste zestig kilometer werden er doorheen gesjeesd. Wel iets anders dan de eerste drie uur waar we gemiddeld 30 kilometer per uur haalden!

Bij de PSB in Kaili leek het wederom dat we goed zaten. Maar toen kwam er weer een agent die vertelde dat we daar niet goed zaten. We hadden het toen helemaal geschoten. Gelukkig zaten we wel in de goede stad. We moesten morgen maar naar een ander kantoor. Dag vier van het visum verlengen was aangebroken. De agent van gisteren had het adres van de PSB opgeschreven zodat we een taxi konden nemen. Aangekomen bij het kantoor gaven we enigszins zenuwachtig de agent de paspoorten. Zonder iets te zeggen liep hij weg. Korte tijd later kwam hij terug met twee formulieren. Dat was hoopgevend. De formulieren ingevuld (Wilma twee keer want het moest echt zwarte inkt zijn en niet blauwee) en vervolgens weer wachten. Uiteindelijk zijn we maar gaan zitten omdat hij niets zei. Een half uur later kregen we onze paspoorten terug met een visum nadat we 160 RMB per persoon hadden betaald. Het was dan toch nog gelukt. Helaas maar een visum voor één maand, langer kon niet. We konden in ieder geval blijven!

De rest bewaren we voor de volgende keer! We gaan nu ontbijten. We zijn in Xingyi en we hebben een hotel waarbij het ontbijt is inbegrepen. Lekker mini bapao’s en cakejes eten. Groetjes!

Modderbad en politieactie

We zitten nu op ons privédakterras in Jangshou. Het is half negen in de ochtend en een aangename temperatuur. Tijd om eens een update te geven. We hadden verwacht dat we vaker zouden schrijven omdat we een computer bij ons hebben, maar het komt er gewoon niet van. De afgelopen twee weken zijn omgevlogen. Veel dingen gedaan, gezien en meegemaakt.

We waren gebleven in Wuzhou. Een gezellig, overzichtelijk stad die één grote markt is. De huizen hebben de mooiste gevels met Franse balkonnetje en niet-Chinese bouwstijlen. Op enkele na, zijn ze allemaal vervallen. Wat moet het ooit mooi zijn geweest! Wuzhou is een leuke stad om in rond te wandelen. Dé attractie, de tempel van de Drakenmoeder, was een groot tempelcomplex met een gouden beeld (het is China dus uiteraard nep...) van 38 meter van de Drakenmoeder. Nee, knap was ze niet, we vonden het maar een draak van een Moeder.

China is een land van tegenstellingen. Aan de ene kant luxe winkelstraten met grote winkels voor de rijke Chinees en twee straten verderop de winkels voor de gewone Chinees. Opvallend is dat de winkels voor de gewone Chinees gegroepeerd zijn naar soort. Eerst tien ‘Gamma’s’, dan tien vogelverkopers, vervolgens tien schoenwinkels etc. Winkel is een groot woord. Eigenlijk zijn het woonhuizen met een winkelruimte eraan vast. Garagedeuren sluiten de boel af. Sommige wensen wonen min of meer in het winkelgedeelte. Bij het avondeten wordt de brander en de wok tevoorschijn gehaald en wordt er voor de winkel gekookt.

Over het algemeen gaat het eten bestellen in restaurants prima. We hebben een woordenlijst en we lopen vaak rond en wijzen iets aan. In Wuzhou hadden we de specialiteit van de kok gevraagd. Toen we het kregen vroegen we ons af wat het was. In het boekje werden twee woorden aangewezen: het eerste deel van varkensvlees en het tweede deel van rattenvlees!! Het was een geruststelling dat het smaakte naar varken! De Engelse vertaling van het Chinees (lang leve Google translate) hielp ons ook niet verder. “Want” zei ons niets. We hebben gezegd dat we het lekker vonden, was het in zekere zin ook, maar de gedachte…

Grappig om te zien dat ze overal geseald servies hebben. In één pakketje zitten een bordje, kommetje, sausbakje, lepel, theekopje en een glaasje. De stokken zijn apart verpakt. Nu hoeven de Chinezen niet meer met de thee of bier alles schoon te maken. Na gebruik gaat het in blauwe bakken en gaat het naar de afwasfabriek.

Na drie dagen Wuzhou de bus gepakt naar Guiping. Bussen tussen de grote steden zijn hier over het algemeen behoorlijk luxe. Goede stoelen die naar achter kunnen, werkende gordels, flesje water en entertainment. We hebben zelfs al Amerikaanse films gehad!

Guiping is een relatief kleine stad (iets minder dan een half miljoen inwoners). Het doet meteen een stuk kleiner aan.Op het centrale plein werd van het weekend genoten. Voor de kinderen volop vertier. Zo werden er rollerskates en skeelers verhuurd. De kleintjes konden zich vermaken met kleine kiezels en water. De spullen lagen op een stuk plastic uitgespreid. Hier en daar waren visjes in een badje zodat ze konden vissen met een schepnetje. Iets verderop werd door de mannen een echte viswedstrijd gehouden in het meertje. Alles onder het genot (niet dus) van een live zanggroep die op vol volume op de luidspreker stonden. Niet echt een rustige plek. Wel gezellig.

We hebben ook maar een plekje opgezocht bij de plaatselijk tennisvereniging. Genoten van wat te eten, biertjes en de relatieve rust (het blijft China). Terwijl de ouders aan het kaarten en mayongen waren, speelden de kinderen met zijn allen. Glijden over de granieten trappen en samen een hagedis achtervolgen. Na de achtervolging kwam een schattig uitziend meisje triomfantelijk aangelopen met een halve hagedis op een tandenstoker. Hopelijk heeft het beestje niet te veel hoeven lijden, maar we vrezen het ergste.

Zondag 17 april wilden we naar Dragon Pool National Forest & Park. We zouden een bus moeten pakken naar Jiantiancun en het laatste stuk met een motor moeten gaan. Voor 2 RMB zaten we in de bus die waarschijnlijk de goede richting uitging. We hadden geen Chinese tekens om te laten zien, dus ze moesten het doen met onze Chinese uitspraak. En die is niet goed blijkt keer op keer. Na een ritje van een paar minuten moesten we alweer uitstappen. Het leek alsof ze ons dirigeerden naar een motor. Dat kon toch nog niet? Maar al gauw bleek dat iedereen uitstapte en begon te lopen. Wat bleek, we moesten de brug over lopen omdat er aan werd gewerkt. Aan de andere kant konden we op een andere bus stappen die verder reed. De dame van de eerste bus probeerde het ons uit te leggen, maar dat kwam niet helemaal door. Soms weet je echt niet wat ze je duidelijk willen maken.

Na een kilometer of tien werden we uit de bus gezet bij de toegangsweg naar het Park. Volgens de reisgids zouden er motortaxi’s zijn. We hebben een motor gezien, maar de bestuurder lag half te pitten op een bank, dus dat schoot niet op. We zijn maar gaan lopen richting de bergen. Het was een doorgaande dorpsweg met hier en daar wat huizen. Er waren voornamelijk rijstvelden die aangeplant werden. Met de jonge plantjes in de hand stonden de dames tot de helft van hun kuiten in het modderwater. De jonge plantjes (die eruit zien als vijf grassprieten) werden er stuk voor stuk ingegooid. Deze techniek leek een stuk sneller te gaan dan het één voor één planten. Het is in ieder geval beter voor de rug! Voordat er kan worden geplant wordt het veld bewerkt. Of met een waterbuffel of een soort van motorische kruiwagen met kleine schoepen aan de wielen. Geweldig mooi plaatje als de rijst is geplant, een licht glooiend fel groen landschap.

Na een kilometer of vier en talloze foto’s stopte er een auto. Het was een jongedame die we al twee keer eerder voorbij hebben zien komen. Ze vroeg ons af we naar de Shan wilden en of we een lift wilden. Het was eerder een gebaren, want ze sprak zeer beperkt Engels. We wilden graag een lift de laatste kilometers. Het waren nog zeker vijf kilometer, waarvan de laatste een aardig eindje omhoog.

Bij de ingang hebben we haar bedankt. Ze lachte en zwaaide, en weg was ze. Stonden we op een lege parkeerplaats van het park. We snapten er niets van, het was zondag en er was geen kip. Maar het was wel open en al gauw kwam er een Engels sprekende medewerker naar ons toe. We wilden gaan wandelen, maar het was naar de top schijnbaar 13 kilometer. Maar geen nood, er waren een soort van golfkarretjes voor 12 personen waarin we rond gereden konden worden. De chauffeur werd opgeroepen en nog geen vijf minuten later waren we op pad. Gelukkig hoefden we niet te wachten tot alle plaatsen bezet waren.

Het park wordt ook wel de longen van Zuid-China genoemd. Het zou ziektes verhelpen, zelfs beweerdelijk longkanker. Misschien moeten ze eens stil staan bij de rotzooi die ze uitstoten met de industrie en het verkeer, en stoppen met roken. Het park is een groot bos op een aantal bergen. Mooi om te zien. Het rook er lekker fris en soms zoet en het was erg schoon. Er werd op verschillende plaatsen gestopt om foto’s te maken. De Chinezen verzinnen voor veel dingen een bijnaam, dus we hebben naar de Eagle Rock en de Draakvallei gekeken. Je moet af en toe wel een beetje fantasie hebben. Op een gegeven moment stopten we omdat er apen (Makaken) op de weg zaten. De oude man die een lift had gekregen, bleek degene te zijn die de apen voerde. Het waren er minstens een stuk of tien en ze aten vanalles. Niet allen de mais, maar ook koekjes en snoepjes. Kennelijk hadden ze die al vaker gehad, want ze wisten hoe ze de papiertjes eraf moesten halen. Vooral de jonkies en de baby waren ontzettend schattig om te zien.

Vanaf de apenvoederplaats konden we naar de waterval. Omdat we graag wilden wandelen, gaf de gids aan dat we ook konden doorlopen naar een ander punt. Hij zou daar dan staan om ons op te pikken. Zo gezegd, zo gedaan. Een mooie wandeling door het subtropische bos langs een waterval en een uitkijkpunt. De terugweg was nog een aardig eind. Dus we waren erg blij met het vervoer. De laatste bus naar Guiping zou om 5 uur gaan. Dat zouden we niet meer halen als we zouden wandelen naar de weg. Maar er werd voor ons een oplossing bedacht. Voor 20 RMB zouden we met het golfkarretje gebracht worden. Daar hoefden we uiteraard niet lang over na te denken. Wat een luxe!

Van Guiping doorgereisd naar Nanning. Bij een klein hotelletje uitgekomen. Het eerste hotel in China waar werd gestofzuigd! Nanning is een grote stad. Naast de luxe winkelstraat was er een drukbezochte avondmarkt waar werd gegeten. Naast de gebruikelijke etenswaren lagen er krokodillen en een haai in stukken gesneden. We voelden ons niet erg op ons gemak op de markt. Er liepen wat rare types rond die zich verdacht gedroegen. We waren allebei alert zonder dat we het wisten van elkaar. Op een gegeven moment bleek het niet voor niets te zijn, Rogier zag iemand gerold worden. We zijn maar ergens anders gaan eten.

Tijdens het eten waren we getuigen van een Chinees drankspel. Aan de tafel naast ons zaten vier mannen. Iedereen had twee glazen, één met wijn en de ander met een fruitsmoothy. Het glas wijn werd adje geslagen en dat werd weggespoeld met de smoothy. Zonde van de wijn vonden wij! Maar is wel handig als die niet te zuipen is!

Een leuke plek in Nanning is het grote centrale plein. Op het plein wordt gedanst in verschillende stijlen, gespeeld en gesport. Overal muziek, de een harder dan de andere en telkens weer worden de nummers herhaald. Wat een leuke plek!

Inmiddels zijn we via Guilin aangekomen in Jangshou. Guilin was al mooi met het karstgebergte, maar Jangshou is eigenlijk nog mooier. We zitten er hier midden tussenin. Groen steile bergen met veel grotten. We hebben gisteren fietsen gehuurd en hebben de omgeving verkend. Een grot bezocht waar wel tien toerbussen stonden. Een grote grot waar je een kilometer doorheen kon lopen. Alles was verlicht met de raarste kleuren en flikkerende lampen. Daarnaast waren er Chinese tourgroepen met ieder een eigen gids die in de microfoon stonden te schreeuwen. Een funky maar ietwat vreemde ervaring.

Bij toeval kwamen we uit bij een niet drukbezochte tweede grot. Die was in één woord geweldig. Met een boot ging je erin en het werd steeds nauwer. Uiteindelijk een flinke wandeling erdoor heen gemaakt. Het was soms erg nauw en moest je bijna kruipen. We waren erg blij met de helmen die we hadden gekregen. Opeens kwam je in kamers uit met diepe spleten en lange stalactieten. Heel erg indrukwekkend! In de kern van de grot konden we een modderbad nemen. Een vreemde ervaring want je kon erin blijven drijven! ‘Douchen’ konden we in een ondergronds rivier. En om het helemaal af te maken konden we relaxen in een heet water bron. Wauw, wat een superervaring!

Het centrum van Jangshou is supertoeristisch. Massa’s hotels, barretjes en niet Chinese restaurantjes. Maar als je twee straten van het centrum verder loopt zit je meteen weer in echt China. En dan kun je het meemaken dat je rustig zit te eten en dat de politie met acht auto’s voor komt rijden, parkeert, de op de stoep staande tafels en stoelen systematisch begint in te laden en foto’s maakt. Binnen twee minuten was alles ingeladen (inclusief het bestek, flessen bier, gasbranders en het eten) en rijden ze weer weg! Wat er nu precies gebeurde? Wie zal het zeggen? Helaas geen Engelssprekende mensen in de buurt. Wellicht geen vergunning om op de stoep tafels neer te zetten? Geen steekpenningen betaald? Het vreemde was wel dat de restanten werden bij elkaar geveegd en dat op de overige tafels gewoon verder werd gegeten alsof er niets was gebeurd. Heel raar allemaal!

Zo, dat is het echt voor deze keer. We gaan zo weer fietsen huren om de andere kant langs de rivier te verkennen.Geniet van het heerlijk weer in Nederland! Hopelijk blijft he voor jullie voorlopig zo!

Groetjes!

Reacties op reacties vanuit Wuzhou

Een korte reactie op jullie reacties. Tijd om eens wat te gaan eten. Groetjes aan iedereen!En foto's komen nog wel een keertje.

@ Familie Gubbels: We hebben al aardig wat drakenfoto’s. We zullen eens kijken of we ze kunnen versturen. Draken zijn hier echt overal. Nog geweldige tijden gelopen de laatste tijd?

@ Jo en Jan: fijn dat jullie voor de opvang van Geraar en Truu zorgen! Volgens mij komt dat helemaal goed. Wanneer vertrekken jullie naar Istanbul?

@ Peter en Mariet: leuk dat jullie mee lezen!

@ Cyrella: Blij om te lezen dat we het reisgevoel aanwakkeren! Was je al in de VS geweest, of staat die nog op de planning?

@ Zussie en mannen: En wie is er bijna jarig?! Heeft Damon al zin om naar school te gaan? Spannend zeg! Dikke zoenen voor de kleine mannen!

@ Buuv en Buum: we hebben jullie proberen te mailen maar hotmailberichten lijken niet aan te komen. Thanks voor de link. We hebben hier al heerlijk filmpjes gekeken. Kotszakje bewaren we voor 1 januari…

@ Lian: Ik (Wilma) hou een uitgebreid dagboek bij en Rogier vult dingen aan. De weblog is een korte versie. We zouden jullie niet willen vermoeien met alle details. Kan altijd nog een keer achteraf! Hebben we waarschijnlijk wel een week of twee nodig! Haha.

@ Thijs: decadent etentje…klinkt goed. Ook iets over gelaten voor het goede doel? Maak je geen zorgen over het internetten, internet de eerste dag is natuurlijk om ouders op de hoogte (en gerust) te stellen dat we zijn aangekomen! En bladblazers… alsof we niet al genoeg kilo’s op onze rug hebben!

@ Irma: We komen zelfs voordat de krant in Grave wordt opengeslagen. Wij zijn vereerd! Leuk om iedere keer wat te lezen van je!

@ Jan: Nathan Road park : check! Verbodsbordjes nog steeds in overvloed. We hebben ze maar op een gegeven moment genegeerd :) Fijn om te horen dat ons huis er nog staat. We hadden niet anders verwacht! Het nieuws van Alphen aan de Rijn was zelfs hier op de Chinese tv! Naar zeg! Sorry dat we je lekker hebben gemaakt met de verhalen over de dumplings. Maar je weet dan ook dat we niet overdrijven als we zeggen dat het eten hier heerlijk is! Waarschijnlijk komen er nog vaker eetverhalen :)

@ Joyce: gelukkig kun je die hotels ook voor hele nachten huren!

Wuzhou

Hallo allemaal,

We zijn zojuist aangekomen in Wuzhou. Helaas heeft Rogier zijn tas in een niet nader defineerbaar stinkend (zeg maar meurend) iets gelegen, dus Rogier is nu zijn tas aan het wassen in het bad. Kan ik ondertussen internet aftappen bij de buren. Hier staat wel weer een computer in de kamer, maar als die net zo traag is als op de vorige kamer en het Chinees vertaal programma erop staat, dan kunnen we er eigenlijk nog niets mee.

Vanochtend zijn we vertrokken uit Zhaoqing. We hebben daar drie leuke dagen gehad. Twee dagen in en rond de stad gewandeld en een dag de bergen in. Zhoaqin heeft in het centrum een groot meer met een mooi park eronheen. Een rondje om het meer is een kilometer of tien. Wij deden het te voet, de Chinezen deden het op de fiets. Op barrels, mountainbikes, vouwfietsjes en op tandems. Mooi om te zien dat ze in de snelste fietskleding op een vouwfiets zitten te cruisen! Tijdens de wandeling mooi uitzicht op het meer en het karstgebergte.Wekwamen ook langs dubieuze openlucht kroegen, en een stervruchten boomgaard. Een vriendelijke man bood ons er meteen twee aan.

Vriendelijkheid hebben we veel meegemaakt! Hulpvaardige Engelssprekende Chinezen (vorige keer maar zeer beperkt meegemaakt) en vrijgevige restaurants. We hebben zelfs een keer niet hoeven te betalen voor het eten! En dan hebben we het niet over een paar dumplings, maar over een volledige maaltijd met bier! We wisten niet wat ons overkwam! Misschien was het wel omdat we wel tien keer op de foto moesten tijdens het eten?! We mochten in ieder geval niet betalen en we werden door al het personeel uitgezwaaid!

We hebben op een lunch na, heerlijk gegeten. Elke keer lopen we weer een rondje in het restaurant om iets nieuws te ontdekken. Gisteravond bleek het eend te zijn. De serveerster wees naar haar buik, dus zal wel een of ander orgaan zijn geweest. Lever of zo?! Wel lekker overigens! Als we niets lekkers vinden, dan halen we onze gerechtenlijst tevoorschijn. Maar echte logica lijkt er niet altijd te zijn. De eerste avond hadden we een auberginegerecht met pepers. Dat gerecht wilden we vier dagen later weer eten (bij hetzelfde restaurant), dus we wezen het door hen opgeschreven woord aan. Kregen we opeens de aubergine op een totaal andere manier klaargemaakt. Ach, het maakt niet uit want het was ook heerlijk, maar hoe bestel je nu waar je echt zin in hebt?!

We hebben ook voor het eerst in ons leven te maken gehad met vals geld. Ergens hebben we een briefje van 50 RMB gekregen (waarschijnlijk een geldwisselkantoor) dat bijna echt lijkt. Tja, wat moet je daar weer mee? Inplakken in het plakboek? Naar de politie? Gewoon weer uitgeven? We gaan het eerste maar doen.

Gisteren gewandeld in Dingu Shan. Een natuurpark op zijn Chinees. Mooie natuur, rustige tempels en veel trappen, heel veel trappen. De hele berg is bezaaid met trappen. En als je geen zin hebt om te lopen, is er altijd wel ander vervoer, een kabelbaan of minibusjes. Maar als je een omweg neemt, dan is er een grote kans dat je heerlijk alleen bij een waterval zit. Een doorn in het oog was, is en zal blijven, de grote hoeveelheid afval overal. Overal liggen flesjes en zakjes met afval. In de stad wordt het opgehaald door mannetjes die het sorteren, maar in de natuur blijft het liggen. Vreselijk om te zien!

Vasteland China is totaal anders dan Hong Kong. Niet alleen het communiceren is in Hong Kong makkelijker, ook het reizen met het openbaar vervoer is in Hong Kong makkelijker als gevolg van de taal en de overzichtelijkheid van metro en bussen netwerk. Hong Kong is erg georganiseerd en China is dat aanzienlijk minder. Wij vonden Hong Kong erg leuk, maar we vinden het ook heerlijk om weer terug te zijn in China. Het eten, de geuren, de steden, de natuur, het moeilijk kunnen communiceren, de chaos, de mensen.

Lekker eten, maar waar zitten we nu?!

Dat we in China zijn dat weten we zeker. En dat we in Zhaoqing zijn, weten we ook zo goed als zeker. Maar waar we nu in deze miljoenenstad zitten?!

We zijn hier gisteren aangekomen na een rit van vier uur vanaf de grens. Bij het instappen was er consternatie, want wilden we echt hier naar toe? Er zouden geen hotels zijn. We hebben vannacht heerlijk geslapen in een prima hotel. Eigenlijk het eerstede beste dat we tegen kwamen. We hadden zin om te eten en geen zin om lang te zoeken naar die hotels die niet zouden bestaan.

Nadat we onze tassen hadden gedropt, op zoek naar een restaurant. Maar waar waren ze nou?Vlak voordat we de stad in reden zagen weer zoveel, vreetschuur na vreetschuur ( zo groot waren ze ). Nu helemaal niets. Is dit China?!En waar kwamen die hotels allemaal vandaan? Er zouden er toch geen zijn?Bleek al snel dat het speciale hotels waren waar je een uurtje kan boeken...

Uiteindelijk restaurantje gevonden en heerlijk gegeten!Dumplings, aubergine, rundvlees. . . Precies zoals we ons herinnerden! Heerlijk om weer terug te zijn in China!

We gaan nu maar eens de stad en de buurt verkennen. Later volgt meer.Als we een computer hebben zonder raar vertaal programma. Maakt bevoorbeeldvan een N 'Nietzsche'' .Niet logisch en heel erg irritant. Fijn weekend allemaal!

En nog bedankt voor alle leuke reacties.We zullen later nog reageren!

Via erg koud Moskou naar zonnig Hong Kong

Zondag 2 april is dan eindelijk onze wereldreis begonnen en wel met een treinrit van Nijmegen naar Schiphol. Een stuk makkelijker afscheid nemen! Rustig ontbijten in de trein met heerlijk brood en verse scharreleitjes. We hadden een slechter begin kunnen hebben! Op Schiphol hoefden we alleen nog de bagage in te checken en konden we op ons gemakje richting het vliegtuig.

Van Schiphol vlogen we naar Moskou met KLM. Een vlucht van minder dan drie uur met een heerlijke lunch (wrap met Thaise curry en flesje wijn) en gigantisch veel beenruimte dankzij de nooduitgang. Toen we bijna gingen landen, kwam een stwerdess nog even een cadeautje brengen: een stapel cakejes (in een kotszakje) voor als we ergens zouden stranden op onze wereldreis. Erg attent!

Bij aankomst in Moskou waren we erg blij dat we daar niet zouden blijven. Erg lag namelijk een dik pak sneeuw. Na onze last minute wijziging hadden we alle winterkleding uit de tas gegooid. Gelukkig was het binnen aangenaam warm.

Na minder dan drie uur op naar ons Aeroflot vliegtuig. We hadden er niets van verwacht. Het was een meevaller dat het een nieuw vliegtuig was met een supermodern entertainment systeem. Een lange lijst van spelletjes, films en muziek om onszelf bezig te houden. Het eten was een mix van niet te eten (kip- en visprutjes) tot erg lekker (salades met 2 soorten rauwe vis en gerookte kip en goed brood).

Na 9 ½ uur kwamen we aan in Hong Kong. Een vreemde gewaarwording dat het vliegveld in zee begint. Het leek even dat we op het water zouden gaan landen. Zonder problemen door de immigratie, en toen waren we er toch echt: in Hong Kong, 20-25 graden en zonnig!

Met de toeristische bus naar het centrum. Onderweg groene bergen, kleurrijke bloemen, palmen en torenhoge wolkenkrabbers. Wat een contrast! Op goed geluk ergens uitgestapt en al snel een hotel gevonden. Of eigenlijk beter, een appartement. Na de gebruikelijke onderhandelingen, betaald en eindelijk op bed geploft. Heerlijk drie kwartier geslapen. Helaas bleek de douche koud te zijn. Koud maar wel verfrissend. Overigens is dit inmiddels al opgelost, de schakelaar op de gang waren ze vergeten om te zetten.

De stad in en het eerste echte restaurant ingegaan.Best luxe met tafellinnen, een watertank met levende vissen en met stof beklede stoelen. Toch zat iedereen met de jas aan. Nier vreemd, het was erg koud! We hebben het voorbeeld maar gevolgd. Het was een dim sum restaurant. Zeg maar Chinese tapas. We hebben drie soorten dim sum gegeten: aubergine met vis korst, fried dumplings en pork dumplings. Niet heer erg veel eten, maar wel lekker als verlate lunch.

Vervolgens een tussenstop bij de Mc Donalds voor koffie, milkshake en gratis wifi. Even met Nederland gebeld. De techniek staat voor niets! Je hebt gewoon niet in de gaten dat je zo ver weg bent want het klinkt zo ontzettend dichtbij.

Via Nathan Road naar de promenade gelopen van Kowloon. Ondanks dat het heiig was een mooi uitzicht op de skyline van Hong Kong Island. Sommige dingen konden we ons nog goed herinneren, andere helemaal niet meer. Met een omweg naar ons appartementje teruggelopen. Beetje opgefrist en weer op pad gegaan. Maar niet nadat we warm water en wifi in de kamer hadden geregeld. “Oh solly, solly, I forget to give lumber!”; Ping is aardige en chaotische dame.

Op de avondmarkt om de hoek in twee etappes verder gegeten. Eerst soep met dumblings van varkensvlees en garnalen, en Chinese broccoli met oestersaus. Na een korte wandeling en een paar regendruppels bij een andere straattent aangeschoven en bier gedronken met een groente/zeevruchten/knoflook gerecht. Heerlijk!

Het besef dat we nu echt aan onze reis zijn begonnen begint steeds meer te komen. Onwerkelijke gedachte maar ook een o-zo-fijn gevoel!